Water has Memory

//Water has Memory

Water has Memory

Water memory: a breakthrough in science

Water is the key element of life as up to 70% of the human adult body is water. This incredible element that we thought we knew well may have unexpected properties and might play a role greater than we could imagine. Previously, the known key properties of water were only limited to water being colorless, odorless, universal solvent. The researchers at Aerospace Institute of the University of Stuttgart in Germany have developed a theory that water has memory. Water memory is the ability of water to retain a memory of any substances or objects previously dissolved in it even after an arbitrary number of serial dilutions. For instance, a flower is immersed in a glass of water. Water then picks up the information that this flower has been immersed in it. It then retains that information meaning that through a microscopic view you could recognize the flower in every single drop of this glass. This theory may also validate the claims made for highly diluted homeopathic medicines. The one way to explain this would be, water molecules somehow can retain a memory of the antibodies that they had previously been in contact with, so that a biological effect would remain when the antibodies were no longer present. The notion that water has memory was first brought forth by French immunologist Dr. Jacques Benveniste in 1988 through one of his controversial articles published in the journal Nature. Later other scientists including Dr. Masaru Emoto also supported his idea, but it remained controversial. However, only after the intriguing evidence shown by the new research at the Aerospace Institute the idea of water memory has begun to be accepted by mainstream scientists. Water memory certainly has the power to change the course of life we are living. Nevertheless, more vigorous research needs to be conducted to further uncover facts around water memory.

©DiscloseTV

By |2018-09-14T20:07:32+00:00November 1st, 2016|

About the Author:

the harmony of sound

The values of the diameter of the Moon of 2,160 English statute miles and of the Sun of 864,000 statute miles are linked to musicology. The number 216 corresponds to 216 hertz as an octave of the natural attune of 432 hertz instead of 440 hertz, which is now regarded as the standard frequency of sound on which all tuning forks and musical instruments are tuned. Mid twentieth century, the 440-hertz frequency was internationally accepted as the standard musical, but unnatural keynote A. The more natural 432-hertz frequency complies with the harmonics of the universe and better suits human nature. When the A is equal to 432 hertz, then the musical note E is equal to 324 hertz with its ‘Great Octave’ being 81 hertz, the lowest E-tone playable on a musical instrument, and the fifth harmonic of the ‘Golden Frequency of Giza’ of 16.2 hertz. The relationship between the Sun, Earth and Moon is based on the number 432 as a harmonious and universal constant. ‘Musica Universalis.’

The number 432 is a significant universal constant and the natural harmonic frequency of 432 hertz seems the only right choice as the standard frequency. All in perfect harmony with the universe and numerically related to the number 9, the ‘number of creation.’ All digits of these universal numbers always add up to 9 as if the number 9 is a means of control for the correctness of the specific number. This applies to all other frequencies when the natural standard frequency is 432 hertz instead of 440 hertz. The 432-hertz frequency is only 8 hertz down in frequency but a clear measurable difference in harmony, both audible and visible. The most precise musical instrument ever created is the original antique Stradivarius violin, designed to resonate at a frequency of 432 hertz, similar to all ancient Egyptian and ancient Greek instruments.

de harmonie van klank

De diameter van de Maan van 2160 Engelse ‘statuut mijl’ en de diameter van de Zon van 864.000 mijl zijn direct gekoppeld aan de muziekwetenschap. Het getal 216 komt overeen met de 216 hertz-frequentie als een octaaf van de natuurlijke frequentie van 432 hertz in plaats van 440 hertz, die nog steeds beschouwd wordt als de standaard frequentie waarop alle stemvorken en muziekinstrumenten zijn gestemd. Halverwege de twintigste eeuw werd de 440 hertz frequentie internationaal aanvaard als de standaard muziek- of kamertoon A. De meer natuurlijke frequentie van 432 hertz is echter gebaseerd op de harmonie van het universum en past veel beter bij de menselijke natuur. Als de A gelijk zou zijn aan 432 hertz, dan zou de bijbehorende muziektoon E gelijk zijn aan 324 hertz waarvan het zogenaamde ‘Groot Octaaf’ dan weer gelijk is aan 81 hertz, de laagste E-toon die door een muziekinstrument kan worden gespeeld en is tegelijkertijd de ‘vijfde harmonische’ van de ‘Gulden Frequentie van Gizeh’ van 16.2 hertz. Het verband tussen de Zon, Aarde en de Maan berust op het getal 432 als harmonische en universele constante. ‘Musica Universalis.’

Het getal 432 is een significante universele constante en de natuurlijke harmonische frequentie van 432 hertz is daarom de enige juiste keuze voor de te gebruiken standaard frequentie in de muziek. In perfecte harmonie met het universum en numeriek opgeteld gelijk aan het cijfer 9, een belangrijk scheppingsgetal. Alle afzonderlijke cijfers van deze universele getallen zijn opgeteld altijd gelijk aan 9 alsof het cijfer 9 een controlemiddel is voor de juistheid van het betreffende getal. Dit geldt voor alle frequenties als de natuurlijke standaardfrequentie gelijk is aan 432 hertz in plaats van 440 hertz. De 432 hertz-frequentie is maar 8 hertz lager in toon en toch is er een duidelijk verschil, zowel hoorbaar als zichtbaar via zijn waterklankbeeld. Het meest nauwkeurige muziekinstrument ooit gemaakt is de originele Stradivarius viool die is ontworpen om te resoneren op een frequentie van 432 hertz, net als alle Oud-Egyptische en Oud-Griekse instrumenten.